5 continenten
   
 
4 windstreken
 
   
1 wereld
 
 

 

Wat

“5 + 4 =1” is een fotoproject waarin alles draait om kinderen. Kinderen uit alle uithoeken van de wereld. “5 + 4 =1” is een fotografische zoektocht naar de leefwereld van kinderen in 5 continenten en uit 4 windstreken, onze wereld. Maar het is vooral een zoektocht door middel van foto’s naar gelijkenissen en overeenkomsten tussen kinderen, en dus alle mensen.
Sinds 11 september, de invasie in Irak, de Deense cartoonrellen worden verschillen en tegenstellingen tussen landen, culturen en religies in de verf gezet en benadrukt. "5 + 4 = 1" wil een andere zijde belichten: niet alleen de tegenstellingen of de verschillen tussen culturen en mensen maar ook de gelijkenissen en overeenkomsten, en dit zonder blind te zijn voor problemen. Deze kinderen zijn het levend bewijs dat mensen waar ook ter wereld méér met elkaar gemeen hebben dan ze denken. Tenminste, vooraleer religie, nationalisme of cultuur hun stempel drukken op kinderen en hun denk- en leefwereld.

Hoe

Via portretten van kinderen tijdens hun dagelijkse aktiviteiten en aan de hand van uiteenlopende tema's zoals onderwijs, water, kinderarbeid, spel etc. wil ik een beeld tonen van "het kind". Niet met de bedoeling om een zwartboek te maken met een volledige inventaris van alles wat er zoal fout loopt met kinderen. Ik wil vooral de aandachtige kijker de kans geven zelf te oordelen of kinderen (en dus wij?) niet meer met elkaar gemeen hebben dan we durven vermoeden. Voor een meisje uit een volksbuurt in Dakar is een pop zonder armen of benen gevonden tussen het vuilnis evenveel, zo niet meer waard dan een gloednieuwe Barbiepop voor een Belgisch meisje. Een Mosquito-meisje in Nicaragua kamt de haren van haar pop met evenveel toewijding als een Vietnamees meisje. Jongens doen graag stoer en spelen met speelgoedpistooltjes. Maar heeft dit spel dezelfde betekenis voor jongens in Bosnië of Belfast als voor jongens in Hong Kong of Burkina Faso? En ondanks alle negatieve publiciteit (bij ons toch) poseren jongens en meisjes nog steeds trots met een sigaret in de mond voor mijn lens.

Voorbeelden

Ik fotografeerde kinderen die werken in baksteenfabrieken in Rwanda, India, Bangladesh, Tanzania, Oeganda en Cambodja. Voor ons behoren de wantoestanden zoals beschreven in de novelle “Klinkaart" van Piet Van Aken tot een “ver” industrieel verleden. In veel landen is dit nog dagelijkse realiteit. Kinderen willen wel leren maar soms zijn zij letterlijk en figuurlijk broodnodig opdat de ouders de eindjes aan elkaar zouden kunnen knopen. In plaats van te leren lezen en schrijven, kijken kinderen de hele dag toe hoe hun koeien of geiten grazen. Of ze kloppen op scheepswerven in Dhaka de godganse dag met een hamer op de romp van een schip dat moet worden geverfd. De meeste kinderen beschouwen hun situatie als vanzelfsprekend : kilometers lopen voor drinkbaar water; de hele dag geiten hoeden, vuil sorteren op een stort. Wij staan er nauwelijks nog bij stil maar voor miljoenen kinderen is dit dagelijkse realiteit.

Waarom

Ondanks alles, kijken al deze kinderen onbevreesd en onbevangen in mijn lens. Wat je zo te zien krijgt, is niet alleen armoede, kommer en kwel maar vooral openheid, spontaneïteit en vastberadenheid. Duizenden kinderen gaven mij de kans om een glimp op te vangen van hun leefwereld and lieten mij toe hun vreugde, spel, levenslust vast te leggen op de gevoelige plaat. Sinds 1996, toen ik aan dit project begon, leerde ik ook wat gastvrijheid echt betekent. Na de gebeurtenissen van 11 september en de invasie in Irak schijnen steeds meer mensen de wereld op te delen in “vriend of vijand”. Steeds vaker drijven religie, nationalisme en economische “wetmatigheden” een wig tussen mensen of worden gebruikt om haat, conflict en terreur te zaaien. De kinderen die ik fotografeer tonen het tegendeel. Zij tonen eenheid, gelijkenis en de rijkdom van diversiteit. Inderdaad, deze kinderen tonen dat “5 + 4 = 1”.

U moet natuurlijk niet alles geloven wat ik schrijf. Overtuig Uzelf en bekijk de diavoorstellingen op de website. U kan dan met eigen ogen zien wat ik bedoel.

Karl Deckers.

 
   
   
   
   
   
   
   
   
   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Karl Deckers | Maak je eigen badge